காலம் எவ்வளவோ முன்னேறிச் சென்றாலும், நெல்லைச் சீமைக்கு அருகில் இருக்கும் பொட்டல்நகர் கிராமம் இன்னமும் பசுமையான நினைவுகளையும், மண்வாசனை மாறாத உழவு முறையையும் சுமந்து நிற்கிறது என்பது ஒரு கவிதையைப் போல மனதை வருடுகிறது. டிராக்டர்களின் இரைச்சல் எங்கும் ஒலிக்கும் இந்தக் காலகட்டத்தில், காளைகளின் மணியோசையும், ஏரின் சத்தமும் அந்த கிராமத்தில் இன்னும் ஒலித்துக் கொண்டிருப்பது ஒரு அரிய காட்சி.
இந்த விவசாயிகள் வெறும் விவசாயத்தை மட்டும் செய்யவில்லை. அவர்கள் ஒரு பாரம்பரியத்தை, ஒரு தொன்மையான கலாச்சாரத்தை உயிர்ப்புடன் வைத்திருக்கிறார்கள். காளை மாடுகளை தங்கள் குடும்பத்தில் ஒருவராக நினைத்து, அவற்றின் கால்கள் நிலத்தில் படும்போது மகசூல் பெருகும் என்ற நம்பிக்கை ஒரு விதமான தெய்வீகமான பிணைப்பை காட்டுகிறது. நவீன அறிவியல் எவ்வளவோ முன்னேற்றம் கண்டிருந்தாலும், இந்த விவசாயிகளின் ஆழ்மனதில் வேரூன்றி இருக்கும் இந்த நம்பிக்கை, இயற்கையையும் மனிதனையும் இணைக்கும் ஒரு கண்ணியாகத் திகழ்கிறது.
பெண்ணுக்கு சீர்வரிசை கொடுப்பது முதல், பண்டிகை நாட்களில் கோவிலுக்குச் செல்வது வரை மாட்டு வண்டியே பிரதானமாக இருந்த ஒரு காலத்தை இந்த கிராமம் நமக்கு நினைவூட்டுகிறது. காளைகளை பராமரிப்பவர்கள், அவற்றுக்கு லாடம் கட்டுபவர்கள் என ஒரு கிராமப் பொருளாதாரமே காளைகளைச் சுற்றி இயங்கியது. அந்த பசுமையான நினைவுகளை இந்த விவசாயிகள் இன்னும் நெஞ்சில் சுமந்து கொண்டு, அந்த முறையையே பின்பற்றுவது என்பது ஒரு தவம் போன்றது.
சிறு நிலங்களிலும், குறுகிய இடங்களிலும் காளை மாடுகளை வைத்து அவர்கள் உழவு செய்வது, இயந்திரங்களால் செய்ய முடியாத நுட்பமான விவசாய முறைகளுக்கு சான்றாக விளங்குகிறது. காளைகளின் சாணம் நிலத்திற்கு உரமாக மாறுவதும், அவை விவசாயத்திற்கு நன்மை செய்வதாகவும் அவர்கள் உறுதியாக நம்புவது, இயற்கையோடு ஒன்றிணைந்த அவர்களின் வாழ்க்கையை பிரதிபலிக்கிறது.
40 ஜோடி ஏர் மாடுகள் இருந்த ஒரு கிராமம், இன்று குறைவான எண்ணிக்கையில் இருந்தாலும், இன்னும் அந்தப் பாரம்பரியத்தை விடாமல் பிடித்துக் கொண்டிருப்பது சாதாரணமான விஷயம் அல்ல. அருகிலுள்ள கிராமங்களில் டிராக்டர் கிடைக்காதவர்களுக்கு உதவி செய்வதன் மூலம், அவர்கள் விவசாய சமூகத்தின் ஒற்றுமையையும், ஒருவருக்கொருவர் உதவும் மனப்பான்மையையும் வெளிப்படுத்துகிறார்கள்.
உழவு மாடுகளுக்கு லாடம் கட்டுவதில் உள்ள சிரமத்தையும், அதற்கான அதிக செலவையும் பொருட்படுத்தாமல் அவர்கள் இந்த முறையைத் தொடர்வது அவர்களின் அர்ப்பணிப்பைக் காட்டுகிறது.
80 ஆயிரம் ரூபாய் கொடுத்து ஒரு ஜோடி காளைகளை வாங்கி, அவற்றை பராமரித்து, உடல் உழைப்பை அதிகம் செலவழித்து உழவு செய்வது என்பது இன்றைய தலைமுறையினருக்கு ஆச்சரியத்தை அளிக்கலாம். ஆனால், இந்த விவசாயிகளுக்கு இது வெறும் வேலை அல்ல, இது அவர்களின் அடையாளம், அவர்களின் வாழ்க்கை முறை.
இன்றைய வேகமான உலகத்தில், எல்லாமே இயந்திரமயமாகிவிட்ட நிலையில், பொட்டல்நகர் கிராமத்து விவசாயிகள் இன்னும் காளை மாடுகளை நம்பி விவசாயம் செய்வது, நம்முடைய பாரம்பரியத்தையும், இயற்கையையும் நாம் மதிக்க வேண்டும் என்பதை உணர்த்துகிறது. ஒருவேளை இவர்கள்தான் காளைகளை வைத்து உழும் கடைசி விவசாயிகளாக இருக்கலாம். ஆனால், அவர்கள் விட்டுச் செல்லும் இந்த பாரம்பரியத்தின் சுவடுகள் என்றைக்கும் அழியாதவை. இந்த விவசாயிகளின் மன உறுதியையும், பாரம்பரியத்தின் மீதான அவர்களின் பற்றையும் எவ்வளவு பாராட்டினாலும் தகும். இவர்களின் இந்த உன்னதமான முயற்சிக்கு தலைவணங்குகிறேன்.