அன்று மதியம் மருத்துவமனைக்குள் நுழைந்தபோது, முன் வாயிலில் சிலர் குழுமி நின்று பேசிக்கொண்டிருந்தனர். அருகில் சென்று பார்த்தேன். மருத்துவமனை வளாகத்தின் ஒரு மூலையில் கருமேகமாக புகை எழுந்து கொண்டிருந்தது. "என்ன சார் இது?" என்று ஒரு மூதாட்டி யாரிடமோ கேட்டுக்கொண்டிருந்தார். நாங்கள் உள்ளே சென்று பார்த்தோம். மருத்துவ கழிவுகளை எரிக்கிறார்கள் என்பது தகவல்.
அங்கிருந்தவர்கள் வேதனையாகச் சொன்னார்கள், "பொதுவாகவே மருத்துவமனைக்கு வந்தால் மருந்து வாசனை அடிக்கும். ஆனால், இங்கே புகை மூட்டம், மூச்சுத் திணறல்!" புகை வெளியேறிய பகுதிக்கு அருகில் இருந்த நோயாளிகள், உறவினர்கள், மருத்துவ ஊழியர்கள் மூக்கு மூடிக்கொண்டு ஓடி வந்தார்கள். எரிவதெல்லாம் மருத்துவ கழிவுகள்தான்.
தீ பற்றிய இடத்திற்கு சென்றேன். எரிவதைக் கண்டதும் ஒருவித பயம் வந்தது. மருந்து பாட்டில்கள், மாத்திரைகள், அறுவை சிகிச்சைக்குப் பயன்படுத்திய பொருள்கள் அனைத்தும் எரிந்து கொண்டிருந்தன. காற்றில் கடுமையான வாசனைவந்தது. அருகில் நின்ற ராஜேஷ் என்ற வாலிபர், "மருந்துகளை எரிக்கிறார்கள்! இது விஷவாயு வெளியேறும் அபாயம்!" என்று கோபத்துடன் கூறினார்.
குறிப்பாக, ஒமிப்ரசோல், ஸ்டெரைல் நொரட்ரைனலைன் போன்ற மருந்துகள் எரிந்தால், நைட்ரஜன் ஆக்ஸைடு, கார்பன் மோனாக்ஸைடு போன்ற நச்சு வாயுக்கள் வெளிவரும் என்று சுற்றுச்சூழல் ஆர்வலர்கள் எச்சரித்தனர். மருத்துவமனையில் சிகிச்சை பெற வந்தவர்கள் விஷவாயுவால் பாதிக்கப்படுவார்களா? என்பதே பொதுமக்கள் கவலையாக இருந்தது.
இந்த விவகாரத்திற்காக மருத்துவமனை நிர்வாகத்திடம் கேட்டேன். "நாங்கள் தினமும் 320 கிலோ பயோ மெடிக்கல் கழிவுகளை தனியார் நிறுவனத்தினால் அகற்றுகிறோம். ஆனால், மாநகராட்சியே பொதுக்கழிவுகளை அகற்றாமல் விட்டுவிட்டது. அதனால் எரிக்க வேண்டிய நிலை வந்தது." என தெரிவிக்கப்பட்டது.
மாநகராட்சி அதிகாரிகள் இது குறித்து பதிலளிக்கையில், "கழிவுகளில் மருத்துவப் பொருட்கள் இருந்ததா? இருந்தால், இது தவறு!" என்று மறுமொழி கூறினர். ஆனால், மருத்துவமனை டீன் தனது அழைப்பு வரலாற்றை வெளியிட்டு, மாநகராட்சியிடம் பலமுறை கேட்டதாகவும், அவர்கள் எந்த நடவடிக்கையும் எடுக்கவில்லை என்றும் தெரிவித்தார்.
இந்த விவகாரம் ஒரு தனியார் மருத்துவமனையில் நடந்தால் நடவடிக்கை வேறு மாதிரியாக இருந்திருக்கும்.
